नवनवीन मराठी चावटपणाचा
“शाल्मली नको गं.. नको असे करुस… प्लिज… प्लिज…” अरिहंत रडत होता. त्याचा रक्ताने बरबटलेला हात त्याने हवेत उंचावत तिला आर्जवे करणे सुरु केले होते. “हीहीहीही…. माझ्या नवऱ्याला आवडत नाहीये तुमच्यासोबत मी असं काही केलेलं.” ती छद्मी हसत म्हणाली. तिने तिची पॅंटी खाली सरकवायची थांबवली. “तुला त्याच्या परवानगीची गरज आहे असे वाटते का तुला?” लाळेने ओल्या झालेल्या जिभेला फिरवत नरहरी म्हणाले. “हं ! ” शाल्मलीने गोड मादक मुरका मारला आणि अंगठ्यानी …
शाल्मलीचा पदर खाली पडला होता. नरहरी तिच्या दोन्ही स्तनाना दोन्ही हातानी चोळत तिच्या नितंबाना खालून त्यांच्या लिंगाने घर्षण करत होते. अरिहंत हतबलतेने क्षीण होत जाणाऱ्या जीवाला जोर देत त्यांच्याकडे पाहात होता. तिच्या ब्लाऊजच्या हूक्सला हात घालत त्यांनी एकेक करत ते विलग केले. तिच्या पांढऱ्या रंगाच्या ब्रामधे जखडून बसलेल्या स्तन द्वयांना मोकळे करण्यासाठी नरहरी मश्गुल होते. ब्लाउजचे सगळे हूक्स निघाल्यावर नरहरींनी त्यांची जीभ बाहेर काढली आणि शाल्मलीच्या कानात घातली. “आह्हह्ह…स्स्स्स्स….” शाल्मलीने …
देशमुख आणि दिघे परिवाराचा लग्न सोहळा अतिशय दिमाखात साजरा झाला. शहरातल्या आठवणीत राहणाऱ्या सोहळ्यांपैकी एक. अरिहंत आणि शाल्मली दिमाखात विवाहबंधनात अडकले. वैभवाचे भरपूर प्रदर्शन करत दोन्ही कुटुंबांनी साजेसे लग्न सोहळ्याचे आयोजन केले होते. लग्नामध्ये साऱ्यांच्या नजरा अरिहंतपेक्षा शाल्मलीच्या व्यक्तिमत्त्वाकडे जास्त वळत होत्या. ती नखशिखांत अप्सरा दिसत होती. तिच्या उंच देहयष्टीला चापून बसलेली भरगच्च पैठणी आणि तिला साजेसा शृंगार प्रत्येक पुरुषाला अरिहंतच्या नशिबाचा हेवा करायला लावत होता. तिच्या अस्पर्श्य मखमली शरीराला …
मी 30 वर्षांची आहे. लग्नानंतर गेल्या 10 वर्षांपासून मी अमरावतीमध्ये राहत आहे. माझा नवरा 42 वर्षांचा आहे आणि आता तो लैंगिकदृष्ट्या निवृत्त झाला आहे. म्हणजे तो मला आठवड्यातून एकदा झवायचा. त्याच्या कृतींमुळे माझी भूक पूर्ण होत नव्हती.आमच्या कॉलनीत अफवा आहे की चोर फिरत आहेत. आणि ते रात्री लोकांच्या घरात घुसून पैसे आणि दागिने साफ करत आहेत.मी घरी एकटीच होते कारण माझा नवरा दुसऱ्या शहरात कामासाठी गेला होता. म्हणून मी माझ्या …
गणराजसाहेब स्वतः नरहरी पंडितांची माफी मागायला घरी आले होते. “पंडितजी कसे आहात आपण.” त्यांनी हात जोडत विचारले. “गणराज साहेब मी शांत आणि प्रसन्न आहे, बोला काय सेवा?” नरहरी म्हणाले. “माझ्या मुलाकडून झाल्या प्रकारची मी माफी मागतो. पण तुमचा आशीर्वाद आमच्यावर असावा असेच मला आत्ताही वाटत आहे.” ते प्रांजळपणे म्हणाले. “गणराज साहेब. कुठेतरी खड्डा पडला म्हणजे कुठेतरी ढिगारा हा असतोच. तो निसर्ग नियम आहे आणि त्यामध्ये आपण येऊ नये असे मला …
कुबड्या मरून २० दिवस लोटले होते. जगात त्याच्या मारण्याची ना कोणाला फिकीर होती ना तसदी. त्यामुळे त्याचे क्रियाकर्म बेवारस म्हणून केले गेले. रात्रीच्यावेळी कचऱ्यातून कुबड्याला लागणाऱ्या गोष्टी गोळा करून नेताना त्याला एका भरधाव गाडीने उडवले होते. रात्रीची वेळ असल्यामुळे कोणीही पहिले नाही. पण मरणाआधी कूबड्याने गाडी ऊडवल्यावर त्याला बाहेर येऊन पाहणारे आणि तसेच निघून जाणारे गाडीतले ते जोडपे पाहीले होते. शहराच्या बाहेर असलेल्या नाल्याच्या कडेला असलेल्या ओसाड स्मशानात त्याच्या जळणाची …
टीप – सदर कथा कुठल्याही प्रकारच्या अंधश्रद्धेला उत्तेजन देण्यासाठी लिहिली गेली नाहीये. शिवाय कथेमध्ये लिहिले गेलेले स्थळ, काळ आणि व्यक्ती वर्णने हि काल्पनिक असून त्याचा वास्तविकतेशी संबंध आल्यास तो केवळ योगायोग समजण्यात यावा आणि तोंडात (स्वतःच्या) बोटे घालून आश्चर्य व्यक्त केले जावे. ****** नरहरी पंडित सडकेवरून भरभर चालले होते. तळपणाऱ्या सूर्यापेक्षाही त्यांच्या केशविरहित डोक्यामध्ये प्रचंड आग भरली होती. त्या आगीसमोर सूर्याचा दाह शीतल वाटावा इतकी ती तप्त होती. आजवर भूक, …
उष्ण उसासे आणि पैंजणांची किणकिण या आवाजांनी ती रूम परत एकदा भरून गेली होती. संध्याकाळच्या उन्हाची तिरीप त्या बेडरूमच्या खिडकीच्या फटीतून सरळ येऊन रंगाच्या हलणाऱ्या पार्श्वभागावर पडली होती. रंगाने त्यादिवशीचा तिसरा प्रणय पल्लवीसोबत सुरु केला होता. पल्लवीच्या मांड्यानी रंगाच्या कमरेला विळखा घातला होता. त्याची जीभ तिच्या तोंडामध्ये रसग्रहण करण्यात मग्न होती. तिचे हात त्याच्या कमरेपासून पाठीपर्यंत सगळीकडे फिरत होते. मधेच चुंबनांमध्ये विश्रांती घेत दोघे मोठा श्वास घेत होते. पल्लवी त्याच्या …
तिचे डोके गच्च भरले होते. राग, चिंता, किळस, चीड आणि उर्मीबद्दलची कणव. त्या राक्षसाने उर्मीच्या आयुश्याच्या चिंध्याच करायच्या ठरवल्या होत्या. काहीवेळा तर वाटत होते कि उर्मी भेटलीच नसती तर बरे झाले असते. तिचे जे काही होणार होते ते पल्लवीच्या नजरेआड झाले असते. पण आता ती डोळेझाक तर करू शकणार नव्हती. तिचा उर्मीवर खूप जीव होता. तिच्यासमोर उर्मी आणि तिच्या त्या दोन मुली सतत येत होत्या. त्यांचे आयुष्य तिने जवळून पहिले …
अगं … काय? पल्लवीने तिला परत एकदा आवाज दिला. तिने ओल्या डोळ्यांनी पल्लवीकडे पहिले. तिच्या डोळ्यांमध्ये अतिशय शरम होती. तिने पल्लवीकडे पाहात तिचा हात हातात घेतला आणि त्यावर डोके ठेऊन रडू लागली. पल्लवी तिच्या बाजूला बसली आणि तिला थोपटू लागली. तिला काहीवेळ दिला शांत होण्यासाठी. डोळे पदरानेच कोरडे करत उर्मीने तिच्याकडं पहिले. “इथे कशी तू?” पल्लवीने विचारले. “मी इथेच राहते. मागच्या वस्तीमध्ये.” उर्मी म्हणाली. पल्लवीला कळले. शाळेच्या मागे एक झोपडपट्टी …